Vrijdagavond stonden de mannen van heren 3 al stijf van de zenuwen bij de wekelijkse training. Want de volgende dag moest het gebeuren. De wedstrijd uit tegen De Berkel uit Lochem. Samen onder in de zwakste competitiepoule van Nederland. Heren 3 van de Spreng heeft nog geen punt gepakt dit jaar en is dus het zwakste poloteam van Nederland.  Als je alle televisiezenders afzapt vandaag de dag zie je dat Nederland en de Nederlanders de schaamte op werkelijk ieder domein al lang voorbij zijn. Maar het slechtste poloteam van Nederland zijn, zorgt bij spelers en coach toch nog steeds een lichte gene. Er wordt binnen de vereniging wel niet over gesproken, maar je ziet toch de meewarige blikken in de ogen van de anderen. Vooral bij die jongens van heren 1, die nu het iets beter gaat, zich al weer een houding van superioriteit beginnen aan te meten.

Goed. Zaterdagavond moest het dus gebeuren. Afscheid nemen van de hatelijk 0 punten. Met op papier een selectie van 18 spelers, viel de opkomst van 10 man geheel niet tegen. Een aantal spelers had zeer gegronde reden om af te haken: Lex Verbeek, feestje van de baas; Arie Absen, last van de ruggengraat; Alex Bekking, gestopt na een kort moment van zelfreflectie; Bart Pulles; nog moe van zijn eerste training van dit seizoen; Ricardo Gudde, kon geen vrij krijgen van de baas; Bert Geurts, moest zijn dames 3 coachen op het zelfde tijdstip,tsja…  Maar de fine fleur van het team was zaterdag om 17.45 uur toch paraat in Lochem. Zelfs Ton Bovendorp, die we hele jaar nog niet gezien hebben, was er. Ook de vrijdagavond al, waar hij de mannen trakteerde op een fantastisch bereide reebout voor als hapje bij de borrel na de training. Het leverde hem meteen een basisplaats op. En ook Willem Elshof. Willem is min of meer gestopt met wedstrijd spelen en moet nog een afscheidswedstrijd krijgen. Maar om niet helemaal af te gaan in zo’n wedstrijd wil hij nog een paar keer gewoon meedoen (voor het eerst sinds maart 2011) En dat ging zaterdag helemaal niet onverdienstelijk. Tot het moment dat hij tien seconden voor tijd bij een stand van 5 – 5 alleen voor de keeper kwam te liggen. Daarvoor had Willem al drie doelpunten gescoord en de achterstand van 5 - 2 op een stand van 5 – 5 gebracht. Eeuwige roem kon zijn deel zijn. De Berkel was in de aanval, maar Willem was blijven liggen om wat uit te rusten. De aanval werd afgeslagen en Willem lag dus helemaal vrij. Er kwam een pass op maat en Willem zwom naar de goal. Ondertussen denkend hoe hij deze kans tot volle glorie zou brengen. Hij was inmiddels de goal tot twee meter genaderd. Wat moet ik doen, dacht hij? Een pushbal, een ziedend schot, een lob of toch overspelen naar de ook vrijliggende Andre Hoetink. Maar die is voorzitter en krijgt al zo veel aandacht in de vereniging. De goal was nog maar een meter verwijderd. Het moet nu gebeuren!!!!!  Om een lang verhaal kort te maken: de actie stierf in schoonheid (citaat van Willem zelf). Het bleef 5 – 5. Maar mooi wel een punt gepakt. En beter een half ei dan een lege dop, en een kinderhand is gauw gevuld, en in het land der blinden is één oog koning, en wie het kleine niet eert is het grote niet weert.

Kortom hulde aan heren 3.